آینه ها دچار فراموشی اند

history or his story

shervadastan — Sat, 21 Nov 2009 09:43:18 GMT

و او...

خودش بود

شخصیت سیاه شعر های سپید تاریخ .

بلبلی برگ سیگاری خوش رنگ... خوش طعم... خوش بو ...خوش ناله های زار در منقار داشت می خواند با سعدی...سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی /چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

همه بلبلان بمردند و نماند جز غرابی

همه بلبلان بمردند و نماند جز...

همه بلبلان بمردند.

و غراب یعنی زاغ

و زاغ یعنی کلاغ

و کلاغ یعنی او

و او...

خودش بود

شخصیت سیاه شعر های سپید تاریخ .

..................................................................................................................

پا ورقی:

و او؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اه ! اینجا هم که شده مث زندگی... همه چی روز به روز داره زشت تر از قبل می شه!

می بخشمت...تو هم منو ببخش

shervadastan — Mon, 02 Nov 2009 21:22:18 GMT

به نام خدای بخشنده ی مهربان

حالا لبه ی پرتگاه دوزخ ایستاده ام

تا بهشت تو راهی نمانده

یک قدم لبهایت را ...

نزدیک تر بیاور

نزدیک تر

می پرم از لب تو تا دوزخ

بعد فریاد می زنم : بدرووووووود

روح خود را فروختم شیطان

بهترین مشتری انسان بود

مردان شرق !

shervadastan — Fri, 16 Oct 2009 17:49:18 GMT

نثر مثل راه رفتن براي رسيدن به مقصدي است؛ اما شعر مثل رقصيدن است كه مقصدی جز خود ندارد.

پل الوار

....

وقتی چیز هایی از این دست را فقط برای خودم و توی دفترم مینوشتم هیچوقت تصور نمی کردم که بشود روی آنها اسم شعر را گذاشت ...شعر سپید! و هنوز هم چنین چیزی را تصور نمی کنم. چون همیشه فکر می کردم لازم نیست کسی چندان هم از چند و چون شعر نو سر در بیاورد یا چندین کتاب وچندین و چند مقاله از نظریه پردازان شعر نو را مطالعه کرده باشد تا بتواند بفهمد که تفاوت شعر سپید با نثر چیست؟ و وجود یا عدم وجود اولین مولفه های شعر را در یک نوشته تشخیص دهد.و اینکه نیما یعنی پدر شعر نو بیش از هر چیز به نو شدن میدان دید در شعر می اندیشد نه تنها ساختار شکنی...و داشتن یک نگاه ابژکتیو به سوژه ها و رسیدن به این نوع نگاه متفاوت از آنچه در گذشته بوده وشاعران کلاسیک داشتند ،برای یک شاعر نو اندیش چیزی فراتر از ابزار شاعری بوده و هدفی برای شاعری او محسوب می شود.و یا لازم نیست کسی اطلاعات چندانی از تکنیک های شعر نو داشته باشد... از جمله تفصیل و تاویل طرح، استغراق شاعرانه، ابژکتیویته،وصف و روایت و داشتن(( وصف روایی))،دکلماسیون و تجسم ،هارمونی،توتالیته و ترکیب لحن ها،موسیقی و فرم،عینیت گرایی ،سمبولیسم ، رسایی یا همان بلاغت در عین سادگی و غیره... چون همیشه فکر می کردم نوشته ای بدون داشتن ابزار قافیه و موسیقی وزن جدای از تمام این تکنیک ها باید حرفی فرا تر از این حرف ها داشته باشد تابشود مفهوم شعر را به آن اطلاق کرد و فارغ از تمام این اطلاعات _که البته دانستنش برای کسی که میخواهد جدی شعر سپید بنویسد شاید الزامی باشد_ شعر سپید ، جهان بینی و اندیشه ای بزرگ را میطلبد تا از یک نثرساده به یک شعر مبدل شود.که درک این اندیشه و دریافت آن تلنگر متفاوت و بزرگ ، نیازی به این ندارد که حتما مخاطب ، شاعر باشد یا اطلاعات زیادی درباره ی شعر سپید داشته باشد.. اما متاسفانه جدیدا توی بعضی از سایت های ادبی معروف و نشریه های ادبی شناخته شده نوشته هایی از نام هایی آشنا خوانده ام تحت عنوان شعر سپید ! که برای من با تمام ندانسته هایم شاید حتی به عنوان یک مخاطب عامی شعر ، سخت نبود تشخیص اینکه آن نوشته بیشتر به یک داستان مینیمال شباهت داشت یا از آن هم فجیع تر گاهی بعضی از این نوشته ها صرفا یک متن ادبی رمانتیک است که یک دانش آموز مقطع دبیرستان یا حتی راهنمایی برای درس انشا می نویسد یا گوشه ی کتاب هایش!کاملا بر پایه ی ذهنیت و عاری از هرنوع نگاه متفاوت و اندیشه ای...

خوب بقیه قضاوت ها رو میذارم به عهده ی صاحب نظران در این میدان...ولی خوندن چنین شعر!! هایی حد اقل برای من و اعتماد به نفسی که هیچوقت نداشتم بی فایده نبود ...دارم به خودم امیدوار می شم شاید نوشته های من هم شعر سپید باشه یا حد اقل چیزی شبیه اون:

چمدانت را که باز کردی

اشک های من بود که بیرون ریخت

و تو

چه بیرحمانه برایم از سادگی و قناعت دختران لندن می گفتی

و نفهمیدی

آنقدر ساده بودم که عاشقت باشم

و آنقدر قانع ...

که پایم را اندازه ی چند جفت جوراب چینی

که نخواستم و نیاوردی

از چمدانت بیرون بکشم و تو نبینی

خوب حق داری !

حتما نگاهم حتی نامرئی تر از گذشته ها شده است

در این پیراهن آبی

که هیچوقت به چشم های تیره ی من نمی آمد و ((من)) به چشم های تو...

می دانم

خاک در گیر و دار دنباله های آبی دامنم

آنقدر هم دامن گیر نیست

که پروازت را به تاخیر بیندازد

تا دیرم نشده چمدانت را ببند

می دانم

چشم آبی ها مردان شرق را می پرستند!

علی کوچیکه...علی بونه گیر....

shervadastan — Sat, 10 Oct 2009 12:43:18 GMT

نه ماه انتظارشو کشیده بود...اما دیروز که دیدمش بدو بدو اومد پیشم وبهم گفت : عمه زهرا ! می خوام برم بالای بلند ترین کاج روی زمین و خودمو پرت کنم پایین...

بهش گفتم : خوب كاري نداره از فردا دوتايي با هم راه می افتیم ميريم دنبال بلند ترین کاج روی زمین .خوبه علی؟

اونقدر ذوق کرد انگار که خدا یه خواهر کوچولو بهش داده باشه.

پ.ن:

این دیالوگ خیلی برام عجیب بود نه اینکه علی می خواست از بلند ترین کاج روی زمین خودشو پرت کنه پایین...اینکه من همیشه زهرا بودم و حالا عمه زهرا !

جان گشاده سوی بالا بال ها/ تن زده اندر زمین چنگال ها

shervadastan — Wed, 07 Oct 2009 22:00:18 GMT

چند در دایره ی مردم عاقل باشم

تخته ی مشق صد اندیشه ی باطل باشم

فتح بابی نشد از کعبه و بتخانه مرا

بعد از این گوش به آواز در دل باشم

بعد از این...

بوی خوش زن

shervadastan — Mon, 21 Sep 2009 22:27:18 GMT

آ ه...

آ ه س ت ه ت ر

می کشید

سیفون را

نکند

کسی

بویی ببرد

از درد هایش...

پ.ن:

وقتی چند خط بالا رو نوشتم نمی دونم چرا یاد فیلم "به همین سادگی" افتادم.مخصوصا وقتی اسم این پست رو گذاشتم: "بوی خوش زن" کسی که این دو تا فیلم رو دیده باشه می دونه که چقدر به هم ربطی ندارن.آلپاچینو با اون چشمهای غمگین...البته بازی هنگامه قاضیانی هم به نظر من کم نظیر بود

.......

معشوق خواب ها !

لبهایی عاشق به من ببخش

که همطعم فراموشی رنج ها باشد.

پل الوار

من هم میخوام یک بار توی همه عمرم خیانت کنم ! با عرض معذرت از دوستی که کامنتش خصوصی بود:

سلام
یه سوال؟
تو همون زهرا هاشمی خواهر فاطمه هستی؟
قم؟خیابون ...؟
متولد.../.../...؟
منتظر جوابتون هستم

سلام

یه جواب؟

من یک زهرا هاشمی هستم !

من هنوز همون بیابونی که به دنیا اومدم زندگی می کنم!

من با یک خورشید از یک روز سرد بهمن شصتو...اومدم سال 88، یهو دیدم وسط خیابونم...مرغداری روبروی خونه مونم شده بود مسجد!

من اکثر دخترایی که توی این شهر میشناسم اسم خواهرشون فاطمه است اسم خودشونم زهرا هاشمیه!

اتفاقا یکیشونو آخرین بار که رفتم علی بن جعفر دیدم!

داشتن میذاشتنش زیر خاک (این دیگه تعجب نداره که!)

حیف که هنوز سنگشو نذاشته بودن روش ...فوقش یکم حافظه ام کمتر می شد ولی عوضش مطمئن می شدم! اصلا می دونی؟ همیشه آرزو داشتم حافظه امو به کلی از دست بدم...فراموشی...خیلی خوبه...باور کن

نگران نباش ولی همه چی ممکنه...!

من ولی منتظر همه چی نیستم!

یک "زهرا هاشمی" که منتظرهمه چی نباشه نگران هیچی نیست!

پ.ن:

ولی از اونجایی که من خیلی آدم خاصی ام تنها " زهرا هاشمی" این شهرم که خواهر فاطمه نیست.

ارباب حاجتیم و زبان سوال نیست/ در حضرت کریم تمنا چه حاجتست !

shervadastan — Sat, 12 Sep 2009 13:54:18 GMT

ندهد فرصت درخواست به محتاج ...کریم

گوش این طایفه آواز گدا نشنیده است

دگر نه عزم سیاحت کند نه یاد وطن/کسی که بر سر کویت مجاوری آموخت...

shervadastan — Wed, 09 Sep 2009 16:03:18 GMT

الیک صمدت من ارضی و قطعت البلاد رجاء رحمتک فلا تخیبنی و لا تردنی بغیر قضا ء حاجتی...اتیتک زائرا...وافدا...عائذا...مما جنیت علی نفسی و احتطبت علی ظهری فکن لی شافعا الی الله یوم فقری و فاقتی....

سرزمین خود را ترک کرده ام ...به سوی تو. و از سرزمین های زیادی به امید مهربانی تو گذشته ام...پس نا امیدم مکن و جز با برآوردن آرزوهایم مرا برمگردان...که پناه آورده ام به تو...من...مسافری بی پناه ...پناه آورده ام به تو از شر جنایت هایی که بر خود کرده ام و بار سنگینی که بر دوش خود کشیده ام...پس دستگیر من باش در روزگار فقر و بینوایی ام...

پس بپوش پاکیزه ترین جامه های خود را و برو با پای برهنه و به آرامی و وقار دلت به یاد او باشد و بگو:

الله اکبر... لااله الا الله..سبحان الله....الحمدلله...

بگو وگام های خود را کوتاه تر بردار و چون داخل روضه ی مقدسه شدی آرام بگو:

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

بر جای بدکاری چو من یکدم نکوکاری کند

اول ببانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی

وانگه به یک پیمانه می با ما وفاداری کند

دلبر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او

نومید نتوان بود ازاو باشد که دلداری کند

گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام

گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند

چون من گدای بی نشان مشکل بود یاری چنان

سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند !

.....

پا ورقی:

یا حبیب من لا حبیب له...یا انیس من لا انیس له...یا جلیس من لا جلیس له...یا رفیق من لا رفیق له...یا شفیق من لا شفیق له...یا صاحب من لا صاحب له...یا ذخر من لا ذخر له...یا...

ای دوست کسی که دوستی ندارد...ای دوست کسی که دوستی ندارد...ای دوست کسی که دوستی ندارد...ای دوست کسی که دوستی ندارد...ای دوست کسی که دوستی ندارد..ای دوست کسی که دوستی ندارد...ای دوست کسی که دوستی ندارد...ای دو ست کسی که دوستی ندارد...ای دوست...

یا من یسمع انین الواهنین.ای آنکه می شنوی ناله های خوار شدگان را

گاهی تو را می خواهم و گاهی نمی خواهم...

shervadastan — Tue, 18 Aug 2009 00:23:18 GMT

((چه اندوه بار است ای خدایان ، جهان به شب هنگامان و چه راز گونه است مهی که مرداب ها را می پوشاند.اگر پیش از مرگ رنجی فراوان برده باشی و اگر در این وادی مه گرفته به درماندگی پرسه زده باشی و اگر بار گران جانکاهی بر دوش ، گرد جهان می گشتی ، می فهمیدی ...و اگر خسته باشی و بی هیچ بیم و دریغی به ترک جهان و ترک مه و مرداب و رودخانه هایش رضا داده باشی ،. می فهمیدی . اگر حاضر بودی با قلبی سبک به کام مرگ فرو روی و می دانستی که تنها مرگ ، مرهم زخم توست...می فهمیدی...

اسبان جادویی و سیاه ، خسته بودند، سوارانشان را آهسته تر می بردند و شب ناگزیر فرو می بلعیدشان...شب پارچه ی سیاهش را روی جنگل ها و مرغزار ها می کشید و چراغ های کوچک و غمگینی را در آن دور دست روشن می کرد. چراغ هایی که دیگر برای مرشد و مارگاریتا هیچ معنایی نداشت و بیگانه بود. شب ،دسته ی سوار بر اسبان سیاه را فرو می بلعید و تخم سفید ستاره ها را به آسمان می پاشید.))

(مرشد و مارگاریتا /میخائیل بولگاکف)

گاهی به این فکر می کنم که آیا تحقیری بزرگ تر از مرگ هم میتواند در یک لحظه تمام شخصیت آدمی را به بازی بگیردو بعد به یک لاشه ی بی شخصیت تحقیر شده ی بد بخت از ته دل بخندد؟ انسانی که حتی اختیار یک لحظه زندگی خود را هم نداشت و یک لحظه اختیار زندگی خود را ! و از همه بدتر اینکه فکر میکرد...

یک عمر جنگیدن و خود را اختیار دار خود دانستن...آنچنان که نداشته ها را بدست بیاورد و داشته ها را حفظ کند و دنیا را آنطوری که می خواهد بسازد چون خود را حاکم به سرنوشت خود و مالک نداشته ها و داشته ها و دنیا می دانست..تصور می کنم معنای اختیار را برای یک انسان ...یک انسان کنترل گر که یاد گرفته به زندگی خود و دیگران نظم بدهد ...کم کم به نقش ناظم بودن علاقه مند می شود...بعد به این نقش عادت می کند و در نهایت به آن وابسته می شودکه ناگهان یک بی نظمی بزرگ که هیچوقت در مخیله ی هیچ انسانی نمی گنجد با تحقیر و البته با قدرت لگد میزند به تمام مالکیت ها و نظم ها و اختیاری که فکر می کرد دارد و مثل سرنوشت آبکی یک تف اورا پخش زمین می کند...سقوط می کند به قعر جبر و جبر و جبر...با تمام حرف های نگفته اش و اختیاری که همیشه فکر میکرد...و فقط فکر میکرد...

فقط سکوت و حقارت فقط سقوط و سقوط

به قعر جبر در این اختیار تزیینی

که سنگ سینه سپر کرده سخت می خندد

به او که می شکند پشت بغض ویترینی

به تو...دو چشم ،دو ابرو،دهان...ببند وبمیر

وپرت می شود آخر عروسک چینی....

و این پایان تحقر آمیز نقش او به عنوان یک ناظم خواهد بود.

آری...گاهی به این تحقیر بزرگ و نابخشودنی فکر می کنم و گاهی به پرواز. به آن آرامش ابدی که می گویند و شنیده ایم...همان که برادر بزرگ و قدرتمند رویا ست...و مرشد و مارگاریتا آن را در ذهن من مجسم کردند به زیبایی زین یک اسب سیاه وجادویی ، در آسمان شب ، با دهنه ی طلا و سکوت بی پایان یک تجربه...تجربه ی پرواز ...پروازشبانگاهی و نسیم فرح بخشی که چشم های مسحور کننده ی مارگاریتای عاشق را برای همیشه در چشم های معشوقش باز می کند و پرده های تزویر را می درد و به نیزار ها می اندازد همانطور که لباس های جادویی و پر زرق و برق آنها را...برهنگی و رهایی ...آزادی...

مارگاریتا به مرشد گفت: (( به سکوت گوش بده))

شن ها زیر پای برهنه ی مارگاریتا صدا می کرد. ((به سکوت گوش بده و لذت ببر. این همان آرامشی است که در زندگی هرگز رنگ آن را ندیده بودی. آنجا را نگاه کن ، خانه ی ابدی تو آنجاست و این پاداش توست. از همین جا کرکره ها را میبینم و تاک خزنده ای را که تا زیر سقف رسیده. آنجا خانه ی توست...خانه ی ابدی تو...شب ها مردم به دیدنت خواهند آمد ، مردمی که دوستشان داری ، مردمی که هرگز آزاری به تو نرسانده اند. برایت آواز خواهند خواند و ساز خواهند زد و خواهی دید که زیر نور شمع، اتاقت چقدر زیباست و تو با همان کلاه کثیفت به خواب خواهی رفت، با لبخندی بر لبانت...معشوق من ! خواب قدرتمند و خردمندت می کند!

دیگر هرگز نمی توانی مرا از خود برانی...و من بالای سرت مراقب خوابت خواهم بود...مراقب لبخندت.))

و باز هم مرگ...

همو که خاطرات لعنتی را دفن می کند

این خاطرات بی رحم

و من را همچون شخصیتی که مرشد آفریده بود

به پرواز وا میدارد....

مثل یک قهرمان بی بازگشت...

من آمرزیده خواهم شد

همچنان که در شب یکشنبه ی روز رستاخیز، پسر منجم ، پنجمین حاکم یهودا ، پونتیوس پیلاطس شقی القلب آمرزیده شد.

اما اینجا هیچکس...

shervadastan — Fri, 07 Aug 2009 13:15:18 GMT

۱.توی اتاقم پشت پنجره ی رو به خیابان نشسته ام و بین داد ها و دود ها و ترافیک ماشین ها زل زده ام به معصومیت پسر بچه ریزه میزه ی سینی شربت بدست...درست روی خط کشی زرد رنگ ...وسط خیابان...با آن عینک ته استکانی اش . چطور باور کنم که او هم امشب تو را ندید!

حتی اگر قصه ی طولانی انتظار را تعریف کند در چند ثانیه ی کوتاه و التماس ضعیف دو چشم و چند لیوان سن ایچ بی رنگ و رو به یک ...فقط یک نیش ترمز ...و بی تفاوتی یک دست سیمانی و بعد لیوان بی مصرفی که پرتاب می شود درست روی خط کشی زرد رنگ...وسط خیابان...

یک لحظه می ترسم و چشم هایم را می بندم وبعد...

پسرک هنوز لبخند می زند.همان لبخندی که هیچ ماشینی آن راندید... خدا را شکر می کنم که این سینی هم به خیر گذشت...همیشه جای شکرش باقیست...مگر نه؟!

۲.اما اینجاهیچکس به من نگفت وقتی تو بیایی خدا به واسطه ی آمدنت دروغ را ریشه کن می کند و خوی ستمگری و درندگی را محو می سازد.

به یمحق الله الکذب و یذهب الزمان الکلب....پیامبر (ص)

اما اینجا هیچکس به من نگفت وقتی تو بیایی همه ی امت به آغوش تو پناه می آورند همانند زنبوران عسل به ملکه ی خویش و تو عدالت را آنچنان که باید و شاید در پهنه ی جهان میگستری بدون آنکه حتی خفته ای را بیدار کنی و خونی را بریزی .

یاوی الی المهدی امته کما تاوی النحل الی یعسوبها و یسطر العدل حتی یکون الناس علی مثل امرهم الاول لا یوفظ نائما و لا یهریق دما. پیامبر (ص)

اما اینجا هیچکس به من نگفت وقتی تو بیایی حتی یک نفر هم فقیر نمی ماند و مردم برای صدقه دادن دنبال نیازمند می گردند و پیدا نمی کنند !

یفیض فیهم المال حتی یهم الرجل بماله من یقبله منه حتی یتصدق. پیامبر (ص)

اما اینجا هیچکس...

من از اینجا خواهم رفت

و فرقی هم نمی کند

که فانوسی داشته باشم یا نه

کسی که می گریزد

از گم شدن نمی ترسد .

-رسول یونان-