چه بی رحمانه تن می خراشند تیغ های خاطره

ـاین شکنجه گران بی رحم ـ

...

در شعر من این صدای توست که می خواند

در شعر تو این روح من است که سرگردان است...

آتشی بر پاست که نه فراموشی

و نه وحشت می تواند بر آن چیره شود

و ای کاش می دانستی در این لحظه

لب های خشک و صورتی رنگت را چقدر دوست دارم !

_ آنا اخماتووا_

گرفته درد وجودم را ، چه آتشی ست !!... نمی دانم.

که گر گرفته و می سوزد  زنی مقابل چشمانم

 دوباره پیرزنی مرموز نشست در دل کابوسم

که سرگذشت مرا رو کرد میان گریه و هذیانم

 شبیه خاطره هایم بود....سیاه و تلخ و پر از نفرت

و ریخت قهوه ی  داغش را درون وحشت فنجانم

 دوباره پر شدم از آتش  گذشته از سر من سر رفت

نگاه یخ زده ات  فهمید که از گذشته گریزانم

 نمی شود که بگویم باز :... واین منم ! زن بی دردی

که دشت تشنه ی چشمانت همیشه دست به دامانم

 همان زنی که تورا فهمید ، همان که شعر تورا بارید

به خاطر تو به خود خندید به خاطر تو...

(پشیمانم)

 تمام قسمت من این بود  غرور له شده ی یک زن

برو که بی تو و بی اسمت  دوباره حس کنم انسانم.

..............................................................................

پاورقی:

۱.خاطره ای در درونم است ! ...نام مجموعه ی شعر های عاشقانه ی خانم  آنا آخماتووا

۲.در جهان من واقعیتی نیست.اصلا واقعیت مگر جز آن است که من در درون خودم ساخته ام؟!...پس کدام واقعیت بیرونی است که بتواند من و شعر را در مقابل هم به پای میز محاکمه بکشاند؟!!!!!من در بی واقعیتی هایم زندگی می کنم...پس آنچه که مرا محکوم به اعتراف و سرودن می کند نه واقعیت بیرون بلکه ظرف لبریز خیال من است ...نه ...هنوز مرز بین واقعیت و خیال را نشناخته ام. یعنی مرزی نیست که بشناسم...یعنی واقعیتی نیست که در مقابل خیال قرار دهم...پس بهتر است که بگویم ...آری واقعیت ها هستند که  مثل یک قاضی من را در شعر هایم محاکمه می کنند و قسم می دهند مرا که جر حقیقت چیزی نگویم. اما واقعیتی که در جهان درونی من است واقعیتی که خوب یا بد ...نمی دانم..ولی هرچه که هست نا خودآگاه من  آن را برای شعرهایم ساخته است و من محکوم به پذیرش آن هستم...و من محکوم به سرودنم !...نه پوچی و روزمرگی زندگی بیرونی ام که خالی از هر گونه حقیقت است.